تبلیغات تبلیغات
همان طور که در کادر قرمز رنگ بالا صفحه می بینید، ما دانش آموز مدرسه نمونه دولتی شهید مجید مرشد هستیم که در پایه اول مشغول تحصیلیم.
با مشورت اعضای گروه تصمیم بر این شد که برای آشنایی شما عزیزان با مدرسمان سایت مدرسه راهنمایی نمونه دولتی شهید مجید مرشد را در وبلاگ قرار دهیم.
از کادر زیر وارد سایت مدرسه شوید!
سایت مدرسه نمونه دولتی شهید مجید مرشد یزد
با پیشنهاد اعضای گروه تصمیم ما بر این شد که به سوالات شما عزیزان در مورد فضا و نجوم در این وبلاگ پاسخ داده شود! برای رساندن سوالات خود به گوش ما از منوی تماس با ما که در بای صفحه وبلاگ قرار دارد اقدام نمایید.
توجه : سوالات شما در منوی تماس با ما پاسخ داده خواهد شد.
فضا کجاست؟ فضای بیرونی خود شامل تقسیمات فراوانی است. بخشی
از فضای بیرونی كه در داخل منظومه شمسی قرار دارد را فضای بین سیارهای
مینامند. با گذر از هلیوپاس ( [Heliopause] مرز منظومه شمسی، جاییكه
بادهای خورشیدی با بادهای ستارهای كهكشان راهشیری برخورد میكنند) وارد
قسمتی از فضای بیرونی میشویم كه به آن فضای بین ستارهای میگویند. در قدم
بعدی با گذر از مرز كهكشان راه شیری وارد منطقه بسیار جدیدی و شگفتانگیزی
میشویم كه از آن با فضای بین كهكشانی یاد میشود. عدم وجود جو در
فضای بیرونی (یا به عبارت بهتر، غلظت بسیار اندك گاز و ذرات جامد در آن
منطقه)، این قسمت از جهان را برای رصد آسمان در تمام گستره طول موج امواج
الكترومغناطیسی ایدهآل ساخته است. فقط در چنین محیطی است كه تلسكوپ فضایی
هابل قادر به دریافت امواجی از 14 میلیارد سال پیش میگردد. امروزه بیشتر
دانش ما از فضا مرهون چنین امكان بدیعی است كه بشر را قادر میسازد فارغ از
اغتشاشات جو بر موجی كه دریافت میكند، وسعت دانش خود را افزایش دهد. بودن در فضای بیرونی خطرات بیشماری برای موجودات زنده به همراه دارد. اولین
خطر برای نوعی از زندگی كه ما میشناسیم، عدم وجود اكسیژن است. نوع بشر
برای بقا به اكسیژن جو احتیاج مبرم دارد و تنها 7 دقیقه نبود اكسیژن را
تحمل میكند. خطر دوم مربوط به فشار بسیار بسیار اندك هواست كه
میتوان آن را صفر فرض كرد. بدن انسان بعد از سالها بودن در شرایط زمین خود
را با فشار یك اتمسفری جو زمین مطابقت داده است. به این منظور ما فشار
داخلی معادل یك اتمسفر در بدن خود داریم تا همچون یك قوطی خالی در اثر فشار
جو زمین له نشویم . در شرایط خلاء این فشار داخلی باعث دردسر خواهد شد.
البته موجود زندهای كه شرایط خلاء را تجربه میكند در اثر فشار داخلی دچاز
از همپاشیدگی نخواهد شد اما اتفاقات ناگوار دیگری برایش روی خواهد داد.
برای مثال آب در اندام سطحی مانند چشمها و پوست شروع به جوشیدن و تبخیر
میكند، مویرگها در اثر فشار داخلی پاره خواهند شد و مرگ دردناكی در انتظار
وی خواهد بود.
زمین از جمله مناطقی در جهان است كه هر سه فضا را در خود دارد. مرز بین
فضای خاكی و فضای جوی كاملاً مشخص و معلوم میباشد. اما برعكس مرز مشخصی
بین فضای جوی و فضای بیرونی وجود ندارد. جو زمین با افزایش ارتفاع رقیق
میشود و به تدریج جای خود را به فضای بیرونی میدهد. از این رو مرزی مجازی
برای گذر از فضای جوی به فضای بیرونی تعریف شده است. با توجه به كاربردها و
نگاههای متفاوت چندین مرز به وجود آمده است.طبق تعریف فدراسیون
بینالمللی هوانوردی، خط كارمن [Karman Line] در ارتفاع 100 كیلومتری از
سطح متوسط دریاها مرز بین هوا و فضا میباشد. این تعریف به این دلیل انتخاب
شده است كه بعد از این ارتفاع غلظت جو به دلیل افزایش ناگهانی و شدید دما
به قدری كاهش مییابد كه میتوان از نیروی پسای ناشی از برخورد مولكولهای
جو با شئ پرنده صرفنظر كرد. از دیگر سو طبق تعریف رسمی ایالات متحده
آمریكا فردی كه قادر باشد در ارتفاعی بیش از 80 كیلومتر از سطح زمین پرواز
كند، مفتخر به كسب عنوان فضانوردی خواهد شد. این ارتفاع جایی است كه لایه
مزوسفیر [Mesosphere] تمام میشود. اما مهندسان طراح هوافضا، هنگام طراحی و
یا شبیهسازی بازگشت اجرام به جو زمین، گذر از ارتفاع 120 كیلومتری را
عبور از مرز فضا به جو میشناسند. سرعت بسیار زیاد اجسام در بازگشت به جو
دلیل تفاوت دیدگاه این دسته از مهندسان با گروه اول است. در سرعتهای بسیار
زیاد، جو رقیق فاصله بین ارتفاع 120 تا 100 كیلومتری، پسای اتمسفری قابل
توجهی تولید میكند.
